De laatste avond

De afgelopen twee dagen waren zoals we het inmiddels van de olympiade gewend zijn. Het geneticacollege van gisterenochtend werd gevolgd door een college en practicum van André van Lammeren en Henk Kieft. Dat je transport in een cel, langs het cytoskelet, kunt zien onder een lichtmicroscoop was heel cool en misschien verrassend. André kreeg dan ook tijdens het practicum de vraag van de olympisten waarom ze dit op school niet deden. 's Avonds was het serieus werken geblazen, want de deadline voor het veldwerkverslag komt dichterbij. De laptops, die ieder jaar in grotere aantallen aanwezig zijn, werden aangerukt en de olympisten dromden samen in de woonkamer van De Barg. Na weer een korte nacht volgde vanochtend de eerste opsomming van toetsen: Microbiologie, Plantenanatomie en de beruchte Campbelltoets. Uitgeput en met wisselende gevoelens vertrokken we naar de lunch. Die werd snel opgevolgd door een tocht naar het Radixgebouw, waar drie plantenfysiologen een middagvullend college over fotosynthese zouden verzorgen. Het bleek niet ieders favoriete vakgebied, maar het Britse accent van Jeremy Harbinson maakte veel goed. De laatste toets van de dag bracht in sommigen de moeheid naar boven. Helaas stond de olympisten nog een drukke avond te wachten.
Inmiddels is iedereen weer samengekropen in de veldwerkgroepjes van zondag, om de laatste hand te leggen aan het verslag. De groep bewoners van De Barg is in de loop van de avond overigens uitgebreid met een nieuwe bewoner: sprinkhaan Japie. Japie is een overblijfsel van de maaltijd van maandag en heeft drie dagen vriezer op wonderbaarlijke wijze overleefd. Of Japie de prijsuitreiking van morgen is nog onduidelijk.
Nu de prijsuitreiking dichterbij komt wordt het duidelijk hoe snel de afgelopen week voorbij is gevlogen. Hoe zullen de olympisten vrijdag terugkijken op deze unieke ervaring? Maar voorlopig lijken de olympisten hier nog niet over na te denken. Zij hebben nog een viertal toetsen te gaan op morgenochtend. De laatste loodjes wegen het zwaarst. Het is een cliché, maar hier geheel op z'n plaats.
Morgenmiddag na vieren valt het verlossende woord en weten we wie Eva, Hans en mijzelf gaan vergezellen naar Korea. Maar met de prijsuitreiking eindigt ook een geweldige week en zijn alle olympisten, oud-olympisten en begeleiders weer een fantastische ervaring rijker.


Tot morgen bij de prijsuitreiking!