Gelukkig hebben we de foto's nog

Na een week hard werken is iedereen weer thuis. Na de laatste lange toetssessie van gisterenochtend begon langzaamaan het besef te komen dat het einde nabij was. Als je om je heen keek zag je ineens 19 vrienden, niet meer 19 jonge mensen die toevallig allemaal goed zijn in biologie. Voor de leiding zijn de laatste uren van de olympiade hard werken en dat gaf de olympisten de tijd om hun plannetjes voor de prijsuitreiking voor te bereiden.
Om vier uur begonnen we met dubbele gevoelens aan de prijsuitreiking. Iedereen was blij met het vooruitzicht de moeheid van een week eindelijk weg te kunnen slapen, maar het bijbehorende afscheid van je nieuwe vrienden viel zwaar. Daarbovenop kwam nog de spanning van de op handen zijnde ontknoping. Na een terugblik door Ange op alle hoogtepunten van de week olympiade kwam dan eindelijk het verlossende woord van Hans Morelis. Voor sommige was de uitslag misschien wat teleurstellend. Maar zoals Hans ook aangaf: meedoen is bij de olympiade uiteindelijk veel belangrijker dan winnen. De aanwezigheid van de grote groep 'grijze muizen', beter bekend als oud-olympisten, die al jaren een hechte vriendengroep vormen is hier het beste bewijs van. Voor sommige andere deelnemers was de uitslag een totale verrassing. Toen de top vier eindelijk bekend was kende de euforie geen grenzen. Hans, Eva en ikzelf mogen dit jaar op stap met een geweldig team: Leon, Remie, Laura en Stephen. Zij mogen Nederland gaan vertegenwoordigen bij de Internationale Biologie Olympiade en daarbij een geweldige tijd beleven in Zuid-Korea. Wat hebben we er zin in!
De prijsuitreiking kreeg een onverwachts slot toen de olympisten zich verzamelden voor een groepsfoto. De organisatie werd toegezongen! Met enkele tientallen meters slinger, vol met de leukste herinneringen aan de voorbije week, was het feest helemaal compleet.
Rond 7 uur 's avonds was het weer rustig in het Forumgebouw en was de laatste bagage verdwenen uit De Barg. Met geweldige herinneringen en een enorme berg foto's vertrokken we naar huis. De olympiadeweek zit erop, maar voor de olympisten is het avontuur nog niet voorbij: ze zullen elkaar ongetwijfeld snel weer zien en de gezelligheid voortzetten.

De laatste avond

De afgelopen twee dagen waren zoals we het inmiddels van de olympiade gewend zijn. Het geneticacollege van gisterenochtend werd gevolgd door een college en practicum van André van Lammeren en Henk Kieft. Dat je transport in een cel, langs het cytoskelet, kunt zien onder een lichtmicroscoop was heel cool en misschien verrassend. André kreeg dan ook tijdens het practicum de vraag van de olympisten waarom ze dit op school niet deden. 's Avonds was het serieus werken geblazen, want de deadline voor het veldwerkverslag komt dichterbij. De laptops, die ieder jaar in grotere aantallen aanwezig zijn, werden aangerukt en de olympisten dromden samen in de woonkamer van De Barg. Na weer een korte nacht volgde vanochtend de eerste opsomming van toetsen: Microbiologie, Plantenanatomie en de beruchte Campbelltoets. Uitgeput en met wisselende gevoelens vertrokken we naar de lunch. Die werd snel opgevolgd door een tocht naar het Radixgebouw, waar drie plantenfysiologen een middagvullend college over fotosynthese zouden verzorgen. Het bleek niet ieders favoriete vakgebied, maar het Britse accent van Jeremy Harbinson maakte veel goed. De laatste toets van de dag bracht in sommigen de moeheid naar boven. Helaas stond de olympisten nog een drukke avond te wachten.
Inmiddels is iedereen weer samengekropen in de veldwerkgroepjes van zondag, om de laatste hand te leggen aan het verslag. De groep bewoners van De Barg is in de loop van de avond overigens uitgebreid met een nieuwe bewoner: sprinkhaan Japie. Japie is een overblijfsel van de maaltijd van maandag en heeft drie dagen vriezer op wonderbaarlijke wijze overleefd. Of Japie de prijsuitreiking van morgen is nog onduidelijk.
Nu de prijsuitreiking dichterbij komt wordt het duidelijk hoe snel de afgelopen week voorbij is gevlogen. Hoe zullen de olympisten vrijdag terugkijken op deze unieke ervaring? Maar voorlopig lijken de olympisten hier nog niet over na te denken. Zij hebben nog een viertal toetsen te gaan op morgenochtend. De laatste loodjes wegen het zwaarst. Het is een cliché, maar hier geheel op z'n plaats.
Morgenmiddag na vieren valt het verlossende woord en weten we wie Eva, Hans en mijzelf gaan vergezellen naar Korea. Maar met de prijsuitreiking eindigt ook een geweldige week en zijn alle olympisten, oud-olympisten en begeleiders weer een fantastische ervaring rijker.


Tot morgen bij de prijsuitreiking!

Een nieuwe week, vol nieuwe kennis

De nieuwe week werd geopend door Dolf Weijers, een biochemicus. Het grote enthousiasme onder de olympisten tijdens de drinkpauze getuigt van Dolfs kwaliteiten als docent. De toets was toch weer pittig, maar deze keer niet te lang. De middag begon met een misschien iets minder prikkelend, maar niet minder nuttig college door Gosse Schraa. Gosse verzorgde daarna zijn onder oud-olympisten beroemde microbiologiepracticum. Bij dit practicum werd voor de eerste keer in het leven van de olympisten steriel gewerkt en dat bleek leuker dan verwacht. Boven de zacht ruisende branders hingen 19 zeer geconcentreerde koppies, soms met de tong uit de mond. Morgenochtend zullen we te weten komen of het ook daadwerkelijk gelukt is om de ongewenste bacteriën buiten de deur te houden. Maandagavond wachtte ons een avondmaaltijd die we niet snel zullen vergeten. We aten Afrikaans. Maar niet alleen het eten was Afrikaans, ook de eetwijze werd op aanraden van de koks aangepast. Dus ging het bestek aan de kant en werden de handen bekleed met lapjes ugali. De zachte bollen van ugali en groente werden afgewisseld met knapperige sprinkhanen. Na een eerste aarzeling durfde iedereen dit onconventionele voedsel te proberen. Na de maaltijd liet Hans Morelis weten dat de dag nog niet voorbij was. Het veldwerk van de dag ervoor moest immers nog een staartje krijgen. Dus werden de boeken en rekenmachines tevoorschijn gehaald en boog men zich over Simpson-indices en minimumarealen. Ook was er nog tijd voor de tweede plantendemonstratie van deze week, deze keer door oud-olympist Elysa. Met dank aan haar begint iedereen een redelijke kans te maken op een voldoende bij de op handen zijnde plantenherkenningstoets.

Inmiddels is het dinsdagochtend en moeten de hersenen flink kraken om de genetica van Hans de Jong te doorgronden. Dit college gaat snel en is bijzonder pittig. De mededeling dat het hier een samenvatting van 5 weken college voor derde jaars bachelorstudenten betreft was een flinke geruststelling. Het is niet voor niets een olympiade en het zijn niet voor niets de 19 beste biologieleerlingen. En eigenlijk is zo'n echte uitdaging af en toe best wel fijn.

Hieronder is een kleine selectie foto's te vinden. Ook bij de berichten van de vorige dagen zijn foto's toegevoegd.

V.l.n.r.: Laura, Joeri, Coen, Robert Jan, Jip, Thiadrik.

Practicum microbiologie:

Bich:

Een weekend vol plantjes en diertjes

Door een gebrek aan internetverbinding is het twee dagen stil geweest. Toch is er in die tijd hard gewerkt. Terwijl de olympisten kijken naar een filmpje van een delende cel probeer ik het verhaal weer op te pakken waar het vorige bericht eindigde. Zaterdag, na een veel te lange plantenanatomietoets, keerden we terug naar De Barg voor de meest intellectuele activiteit van deze week. We gingen klootschieten! Dit bleek een bijzonder interessant experiment. Een van de belangrijkste conclusies is misschien wel: olympisten hebben totaal geen respect meer voor de natuur als het gaat om het terugvinden van een kloot die in de struiken is beland. Aangezien er nogal wat kloten in de struikjes zijn beland (olympisten kunnen toch niet zo goed mikken, behalve als er een boom binnen bereik staat) is het bos rondom De Barg inmiddels volledig ontdaan van ondergroei. De prijsuitreiking door de opperhoofden Hans en Ange was hilarisch en is gelukkig, net als de rest van de week, uitgebreid op foto vastgelegd voor het nageslacht.
De volgende ochtend moesten we uitzonderlijk vroeg in de veren. Er stond een lange fietstocht op het programma, met een bijzonder natuurgebied als einddoel. Na drie kwartier fietsen waren we op de Grebbeberg en was iedereen eindelijk wakker. Vanaf de parkeerplaats kregen we een rondleiding van twee botanici, Jan en Roel, die ons alles zouden vertellen over de flora in het gebied. Twee en een half uur later hadden we nog geen driehonderd meter afgelegd, maar hadden we wel kennisgemaakt met tientallen plantensoorten en bijna alle plantenfamilies. Uitgedroogd en oververhit kwamen we terug op de parkeerplaats, want de zon was nadrukkelijk aanwezig deze ochtend. Na een drinkpauze gingen we weer op de fiets, deze keer naar de Blauwe Kamer. Daar volgde een enorm waterballet die voor de nodige verkoeling zorgde. Vervolgens werd er wat onwennig begonnen aan de veldwerkopdracht: een vegetatieopname op een hooggelegen locatie en een plotje aan de waterkant. Helaas waren de meeste planten van 's ochtends al weer uit het geheugen verdwenen, maar ook nu was er een groot leger oud-olympisten aanwezig om de jonge generatie te helpen met determineren. 's Middags was er wat tijd voor ontspanning. Het bezoek aan Ouwehands dierenpark was erg welkom onder de olympisten. Na een bezoek aan de pizzeria was iedereen behoorlijk moe en werd er vooral gerelaxt. Niet onverstandig, want voor maandag lag er al weer een vol programma te wachten.

Prijsuitreiking van het klootschieten:

V.l.n.r.: Ilse, Sal, Thiadrik, Marije, Bich

Cosmas en Nienke:

Veldwerk. V.l.n.r.: Leon, Coen, Bich.

Hongerige rupsen en valse piano's

Terwijl de olympisten aan het ploeteren zijn op alweer de vierde toets van deze week is het tijd voor een tweede dagverslag. De dag van gisteren lijkt al weer lang geleden, want de hoeveelheid indrukken is groot. De dag begon met een college van Huub Savelkoul, over het ontstaan van allergieën. Van de olympisten hebben er maar weinig een allergie, maar dat blijkt bij de huidige generatie peuters wel anders te zijn. Het verhaal van Huub was leuk en afwisselend, onder meer door de filmpjes van witte bloedcellen die in de bloedbaan bacteriën achtervolgen. De meesten vonden het ook 'wel meevallen', en Campbell was op dit gebied voor de meeste olympisten ook goed te volgen. De Nederlandse middelbare scholen zijn duidelijk goed in immunologie. De toets viel toch wat tegen: grote lijnen kennen is bij de Olympiade niet altijd voldoende, was de juiste conclusie. 's Middags werd dat nog iets duidelijker, toen in hoog tempo de indeling van de insecten langs kwam tijdens het Entomologie college van Joop van Loon. Insecten zijn bijzonder interessante dieren. Ze communiceren op allerlei manieren met elkaar en nemen de wereld waar met zintuigen die we ons soms moeilijk voor kunnen stellen. Wie had gedacht dat insecten smaaksensoren in de darmen en rond de geslachtsorganen zouden hebben? Na een anderhalf uur college volgde een intermezzo: rupsenpracticum. De vraag was wat de voedselvoorkeur is van twee soorten rupsen. Na enige aanmoediging wilden gelukkig alle rupsen eten. Het laatste uurtje college kwam harder aan dan verwacht: de verzadiging begon bij de meeste olympisten toe te slaan. Iets over vijven zat de entomologie toets er echter op en kon de fietstocht naar De Barg beginnen. Lekker uitwaaien met z'n allen.
In De Barg werd de al jaren niet meer gestemde piano ontdekt, tot de grote spijt van sommige andere aanwezigen. Fur Elise was nog maar nauwelijks herkenbaar. De kookploeg zorgde voor verlichting met een heerlijke en vooral verrassende Perzische maaltijd. 's Avonds was er vooral tijd voor ontspanning: Stephen organiseerde een wandeling door de bosrijke omgeving en daar was heel veel animo voor. Daarna werd er onder het genot van chips en thee ook nog hier en daar een Campbell aangeraakt. Een goede balans tussen studie en gezelligheid dus.

Rupsenpracticum:

V.l.n.r.: Sal, Marije, Maartje, Stephen

De kop is eraf

De eerste dag is voorbij gevlogen. Volgens oude traditie liep het programma al vanaf het eerste moment uit. Iets na half elf had de hele groep, op een pechvogel na die de files tegen had, zich verplaatst naar het imposante Forumgebouw. We troffen in de collegezaal van deze week het hele scala aan dieren aan, van spons tot reptiel. Het eerste college werd gegeven door Wouter van Gestel. In twee uur tijd kwamen alle fyla van het dierenrijk langs. De reacties van de olympisten waren achteraf luchtig: als je vooraf een beetje had gecampbelld was het goed te doen. De lunch kwam wel als geroepen, want van al die beestjes krijg je honger. Helaas was er nog enige onduidelijk over welke tafel voor ons gereserveerd was en deze vertraging was er misschien een te veel. Een halve minuut later werd er dan ook flink aangevallen op de broodjes. Deze broodjes waren verpakt in zakjes van papier en plastic. In een extreme poging tot afvalscheiding werden alle lege zakjes verzameld en in tweeën gescheurd, tot de verbazing van andere lunchende gezelschappen.
Na de lunch was het tijd voor het echte werk: de zeester. Voor de meeste olympisten is zoiets een koud kunstje, want op school heb je al een slak, mossel of sprinkhaan gedaan. Maar anderen moesten toch even onwennig. Gelukkig ging dat snel over en dat was maar goed ook, want al na een uur volgde de toets. Dit jaar moesten de olympisten een regenworm ontleden. En dat ging heel goed. Ondanks een enkel probleem met de darmen van de wormen lagen er om half zes 20 mooie preparaten.
In de Barg was er de eerste avondmaaltijd van het Zwoele Zwijn, die als altijd erg geslaagd was. Tot onze verbazing bleken vier Olympisten Rubik's kubussen bij zich te hebben. De traditie die in 2005 is opgestart en vorig jaar gestorven leek te zijn is weer springlevend! De hele familie kubi is aanwezig en het zachte gekraak vulde al snel de huiskamer van De Barg. Maar toen... toen volgde de tweede toets van de week: de grote ken-de-Olympiade-en-je-mede-Olympisten-quiz. Dit is misschien wel de meest discriminerende toets van de hele week en hij viel dan ook zwaar. Wat een opluchting dat er verder alleen op biologiekennis getest gaat worden! Om de wisselende resultaten van de quiz te compenseren werd na de quiz Campbell er snel bij gesleept (slepen is het juiste woord, want Campbell weegt 3,4 kg, zo weten we sinds de quiz). De zelfstudie was een feit, natuurlijk afgewisseld met de hoognodige dosis geklets en gekubus. Wat een vredige afsluiting van een spannende eerste dag.

De aankomst in de De Barg. V.l.n.r.: Robert Jan, Ange, Remie, Laura, Francis, Clio.

College van Wouter:

Laura en Remie:

Het is bijna zover

Het is bijna zover: morgenochtend om 10 uur verzamelen de kersverse olympisten zich in De Barg. Op naar een gezellige, leerzame, vermoeiende en onvergetelijke week!
Nu hoeven we alleen nog te hopen dat de zon blijft schijnen :P