De flora en fauna van de IBO

Op woensdag was voor de leerlingen dezelfde excursie georganiseerd als voor de jury de dag ervoor. ’s Ochtends ging men ‘op safari’ door de grootste scheepswerf ter wereld, van Daewoo. Daarna werd er rondgelopen in het park rondom een dinosaurusvoetafdruk. Maar omdat de afdruk nogal vaag was en de beelden van de dino’s enigszins kinderachtig en verre van waarheidsgetrouw gingen de studenten als echte biologen achter de plaatselijke flora en fauna aan. Daarbij mogen in dit geval naast de inheemse fauna ook de aanwezige mede-IBO’ers gerekend worden.

Voor de jury bestond de dag uit het vertalen en bediscussieren van de theorietoets. Hoewel ook deze toets van hoge kwaliteit was, verliep de discussie toch langzaam, om over de vertaling maar niet te spreken. We arriveerden om 9 uur ‘s ochtends in de jurykamer en verlieten hem 20 uur later totaal geradbraakt. Naarmate de nacht vorderde werd het beeld om ons heen steeds triester. Iedereen werd stiller en kroop meer en meer in zijn of haar laptop. Tegen vijven ’s ochtends en enkele boomstammen aan papier verder kropen we weer in bed. Later zou blijken dat de moeheid het werk van de jury niet ten goede was gekomen. Hoewel de fouten zich bij ons beperkten tot het ontbreken van de vertaling van een vraag, waren er bij 12 delegaties verkeerde documenten in de toetsenveloppen gestopt, waardoor sommige leerlingen helemaal geen toets konden maken. Gelukkig kon de organisatie dit allemaal op een nette manier oplossen.
De donderdag van de theorietoetsen was zonnig en warm. Terwijl de leerlingen ploeterden in een geairconditionde toetszaal trok de jury erop uit om het Tongdosa tempelcomplex te bezoeken. Wat meteen opviel is dat een groep van 150 leden van een internationale jury en de serene rust van de boeddhistische levenswijze niet zo goed samen gaan. Een internationale jury trekt de pers aan, dus waren er meer fotocamera’s op bezoek in het complex dan juryleden. Tussen de juryleden zwermden tientallen gidsen van de organisatie en de tempel, die de jury op de aziatische manier van toerisme bedrijven door het complex wilden jagen: loop in orderlijke groepjes van hoogtepunt naar hoogtepunt, ervaar voor twee minuten en ‘please move on’. Dit faalde volledig toen men een longhornbeetle en een zwaluwnestje ontdekte. Ook de jury bestaat uit biologen. Gelukkig werd het na twee uurtjes iets relaxter. We werden toegsproken door de hoofdmonnik en we konden een beetje rondlopen. De lunch was eenvoudig, vegetarisch en toch lekker. Toen een van de monikken vond dat we te weinig van de gedroogde zeewier probeerden nam hij er stukjes van, vouwde ze op en stak ze in onze mond. Na de lunch was er een speciale theeceremonie voorbereid voor ons. Het stilzitten en de rustige muziek bracht de moeheid weer naar boven, maar het was wel een bijzondere ervaring. De vrouwen waren prachtig gekleed in traditionele kledij die van eenvoudige, maar prachtige linnen stof gemaakt is. De mierzoete siroopachtige thee smaakte ons goed in het hete weer. De geplande afsluiting was een bezoek aan het kunstmuseum in het complex, maar op aanraden van de Tsjechische monnik die we inmiddels hadden ontmoet kozen we voor een alternatieve activiteit: we gingen een van de bergen om het complex oplopen. Zo zagen we niet alleen een prachtig uitzicht, maar ook nog wat Koreaanse natuur.