En zo vloog er ongemerkt weer een halve week voorbij. Terwijl de leerlingen nu bijna naar huis gaan heb ik door het uitzitten van een lange treinreis de tijd om het verhaal van de afgelopen week op te schrijven.
De maandagmiddag werd voor de leerlingen gevuld door een labinspectie. Ze mochten de labs zien waar de volgende dag de praktische toets gehouden zou worden. De lege ecologiezaal riep veel vragen op: waarom moeten we een lege zaal inspecteren? Voor de jury begon het echte werk, want de praktische toets moest vertaald gaan worden. Na een vertraging van 1,5 uur door het checken van alle laptops op de verplichte virusscanner, kon de discussie om 15.30 uur eindelijk gaan beginnen. De onderwerpen van de toets waren leuk en de gekozen benadering origineel en van hoge kwaliteit. Echter, de organisatie had deze keer alle voorgaande jaren overtroffen in de hoeveelheid woorden die ze nodig hadden voor de toets. Het gevolg was de juryroom om 4 uur ’s ochtends nog voor 80% gevuld was. Toen we iets voor zessen ’s ochtends de zaal verlieten en even genoten van het panorama van een ontwakend Changwon, zaten er nog verschillende delegaties in de zaal. Iets later, om zes uur, stonden we voor de ontbijtzaal om wat te eten. Terwijl de leerlingen opstonden en zich klaarmaakten voor de lange toetsdag, gingen wij uitgeput naar bed.
Hoewel we het eigenlijk niet hadden gepland, sliepen we een gat in de dag. We misten de wekker en daarmee ook de bus naar de excursie. Achteraf bleek slapen een zeer goede tijdsbesteding te zijn, gezien het slechte humeur van de moesson. Toen we aan het begin van de middag wakker werden bedachten we dat we dan maar Changwon in zouden gaan. We kozen een markt uit en vertrokken naar de bushalte. Het gezelschap bestond uit mezelf, Eva, Hans en Hugo van het Belgische team. Op de markt maakten we kennis met de echte Koreaanse quisine. Alle mogelijke rijstsnoepjes, groenten en theeen werden aangeboden en natuurlijk veel vlees en nog veel meer vis, inktvis, octopus en schelpdieren. In veel gevallen leefden de vissen nog of lagen ze met een sateprikker tussen hun kieuwen te drogen. Ook levende octopussen, zeekomkommers en zakpijpen behoorden tot de mogelijkheden. Aan de dierlijke producten hebben we ons niet gewaagd, maar wel aan de snoepjes en lotusbloemen, die in beide gevallen veel van onze smaakpapillen vergden.
’s Avonds bracht de volledige jury een bliksembezoek aan de leerlingen, nadat deze terugkwamen na een dag vol intensieve toetsen. De reacties liepen erg uiteen, de een was overweldigd, de ander teleurgesteld. Ons team was vrij unaniem: de ecologietoets was prima te doen, maar het celbiologiedeel was veel te lang. De leerlingen waren in vier groepen verdeeld en iedere groep had een andere kleur labjas. De wirwar van groene, blauwe, gele en paarse lapjassen gaf een gezellig gezicht. Na een half uur werd de jury al weer de zaal uit getrokken en hobbelden we weer terug naar ons hotel. Voor ons begon de eerste ontspannen avond van de week. Een delegatie van de jury besloot zich te verdiepen in de Koreaanse jongerencultuur en ging naar de dichtsbijzijnde karaokebar. Net als alle mogelijke levensbehoeften was ook deze in het hotel aanwezig. Daar bleek maar weer eens hoe goed muziek is in het bij elkaar brengen van mensen. De leerlingen ervaarden in deze dagen hetzelfde: Stephen maakte zich letterlijk over de hele wereld beroemd en berucht met zijn ukulele. Een betere ijsbreker is er niet, of het nou om het mannelijk of het vrouwelijk geslacht gaat.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen