Eindelijk ontspannen

’s Avonds zagen we eindelijk de leerlingen weer. De ontspanning was van alle gezichten af te lezen. Ons team vond dat de theorietoetsen goed waren gegaan. Ze hadden soms moeten gokken, maar snapten in ieder geval waar het over ging. De olympiade zou vanaf nu alleen nog maar uit een groot sociaal event zijn, al had ons team al een solide basis gelegd. Deze avond was er daarom tijd voor de friendship night. Wij mochten er even bij zijn en ik genoot van het enorme plezier dat alle leerlingen hadden in de omgang met elkaar. De IBO-voorzitter Poon had weer gelijk gekregen: in een paar dagen tijd maak je vrienden voor het leven. De friendship night duurde slechts twee uur en was volledig geregiseerd, maar dat kon de pret wederom niet drukken.
De leerlingen gingen lekker feesten en de jury ging terug naar de jurykamer. Ons wachtte de schone taak om de resultaten van de prakticumtoets in de zien en het werk van de nakijkers te controleren. Er waren weinig verrassingen en het werk was iets na twaalven klaar. Zo konden ook wij nog wat tijd besteden aan onze nieuwe vrienden in de jury.
De vrijdag beloofde al bij voorbaat de vergelijking met een gekkenhuis te overtreffen. We gingen weer een tempel bekijken, maar deze keer gingen ook alle leerlingen en gidsen mee. Zo’n 600 man werden in bussen gehesen en er twee uur later in de gietende regen weer uitgehaald. Gelukkig waren er voor de leerlingen wegwerpregenjasjes geregeld. En zoals te verwachten was hadden de leerlingen bijzonder weinig aandacht voor de tempel. Die tempel ligt er over 20 jaar nog steeds, maar er zullen nooit meer 60 nationaliteiten op hetzelfde moment aanwezig zijn. ’s Middags gingen we nog naar het beste museum van het land, maar helaas ging ook hier een hoop verloren in de massa. Gelukkig was het inmiddels droog en was het buiten goed toeven. Daarna was er voor de leerlingen wat tijd om souveniers te shoppen. De jury kroop weer bij elkaar in de welbekende jurykamer (die overigens verre van de omvang van een ‘kamer’ had, stel je een oversized sporthal voor). De theorietoetsen kwamen terug. Helaas zat er een fout in het nakijkwerk, wat de organisatie dus wat overwerk kostte. Er moest ook nog gewoon vergaderd worden, waardoor we uiteindelijk pas om 2 uur de zaal konden verlaten. De Europeanen grapten al dat we geen enkele last van een jetlag zouden hebben bij terugkomst: we zaten gewoon in het Europeaanse dag en nacht ritme.
Voor de leerlingen was het die nacht natuurlijk niet veel anders. Toch moesten zij de volgende ochtend weer vroeg op voor de laatste 'culturele activiteit'. Om drie uur begon de spanning dan eindelijk goed toe te nemen. Ineens kwam de uitslag wel heel dichtbij! Het hele gezelschap vertrok naar het theater waar ook de opening had plaatsgevonden. Een Koreaanse muziekgroep opende het geheel. Daarna volgde weer de in deze spanning oh zo vervelende speeches. Toen werd dan eindelijk met de prijsuitreiking begonnen. Voor ons was de spanning bij de 8ste ronde medailles eindelijk voorbij: allevier de studenten hebben een bronzen medaille! Laura, Leon, Remie en Stephen: VAN HARTE GEFELICITEERD!!!
Natuurlijk ging de prijsuitreiking gepaard met veel verschillende emoties, van groot verdriet tot overdadig geluk. Toch was de sfeer steeds geweldig. Stephen stal op wonderbaarlijke wijze (en in opdracht van ons) de vlag van het podium, waarmee de trend van het foto's maken met vlag werd gezet. Hopelijk verschijnt er daarvan spoedig een op de blog. Toen alle vlagen weer op hun plek stonden vertrokken we naar het grote afscheiddiner. Ook hier was er weer een overdaad aan Koreaanse dans en zang te bewonderen. Daarna kon het echte afscheid pas beginnen. Daar de meeste landen zondagochtend vroeg al weer vertrokken, werd er de hele nacht door feestgevierd, lol getrapt en uiteindelijk uitgezwaaid. Ons avontuur ging nog twee daagjes verder (een verhaaltje volgt), maar inmiddels zitten ook die erop. De tijd vliegt. Morgenochtend gaan we het vliegveld weer opzoeken en deze keer zwaaien Eva en ik onze leerlingen uit.