Na een lange radiostilte eindelijk weer een berichtje. De leerlingen en de jury hebben deze IBO-week een overvol, strak geregiseerd programma. Daarnaast stonden onze laptops tijdens de toetsperiode achter slot en grendel om te voorkomen dat juryleden hun studenten een steuntje in de rug geven. Ik zal verder gaan waar het vorige bericht is gestopt, al weer vijf dagen geleden.
Op zondag kwamen we rond twee uur aan op het station van Busan. In de stationshal stond het welkomscomite klaar en maakten we voor het eerst kennis met de gele t-shirt, de gidsen en ondersteunde staf. Onze gids, Sunny, had een leuk bord met de namen van de leerlingen voor ons gemaakt, een leuk welkom dus. De bus stond al klaar, dus we konden meteen doorlopen, al moesten we daarbij wel de moesson trotseren, die bedacht had dat een leuk welkom in Busan bestond uit een millimeter of 10 aan water in een half uur. Een uurtje later waren we in Changwon en kregen we het juryhotel te zien. Om het hotel te omschrijven volstaan alleen superlatieven en het zal de jury deze week aan niets ontbreken. Na een straks gecontroleerde inschrijving (een meter verplaatsen leverde bij de gids al merkbare stress op) kwam het Spaanse team binnen. Met de wereldbekerfinale op komst kon dat alleen maar een bijzondere kennismaking worden. Er werd meteen een groepsfoto gemaakt en er werd afgesproken die nacht samen naar de wedstrijd bekijken, ook al betekende dit dat men al om 3.30 uur het Wilhelmus zou moeten zingen. De leerlingen vertrokken daarna naar hun eigen studentenverblijf en de juryleden bleven achter om onder het genot van het eerste van vele luxe maaltijden kennis te maken/bij te praten met de collega-juryleden uit de 59 andere aanwezige landen.
Maandag begon de dag met de openingsceremonie. Een enorm theater werd gevuld met 250 juryleden, enkele honderden Koreaanse leerlingen uit de basisschoolleeftijd en een tiental bobo’s (minister, burgemeester, provinciehoofd, universiteitsdirecteur, enz.). De teams presenteerde zich een voor een op het podium, samen met de vlag en in ons geval Geertruide van Scheveningen, Schannuleke, Jochem en de nieuwe aanwinsten Hendrik en Hendrik Huygens, onze mascottes. Daarna kwam een 24 koppige Koreaanse dansgroep ons kennis laten maken met traditionele dansen, waarbij de danseressen omringd worden door vijf trommels. Toen volgde een serie speeches, waarbij de teams en een aanzienlijk deel van de jury gebruikmaakte om de jetlag nog wat weg te slapen.
Hier houdt het verhaal voor nu weer even op, want het diner wacht en daarna volgt er meteen weer een jurymeeting. Morgen meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten